എന്റെ പാന്റുകള്‍

ആമുഖം:
ഇത് കവിതയാണോ, കഥയാണോ എന്ന് ആരും എന്നോട് ചോദിക്കരുത്..
നിങ്ങള്‍ക്ക് എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും വായിക്കാം..

***********************************************
എന്റെ പച്ച പാന്റ്.. എനിക്കു ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ളതായിരുന്നു..
എന്റെ ആദ്യത്തെ പച്ച പാന്റ്.

പക്ഷേ.. അത് അല്‍പ്പം ടൈറ്റ് ആയിരുന്നു..
അത് ആദ്യം മുതല്‍ ടൈറ്റ് ആയിരുന്നു..

തരംഗിണി ഡേവിസ് അത് തയ്ചത് ശരിയായില്ല…
അതോ ഞാന്‍ അളവ് കൊടുത്തതോ..

പക്ഷേ ഒരു ദിവസം സൈക്കിളില്‍ സ്കൂളില്‍ പോകുന്ന സമയത്ത്
ഞാന്‍ താഴെ വീണ് അത് കീറി…

അതു കാരണം എനിക്കൊരു നീല പാന്റ് കിട്ടി…

എന്റെ നീല പാന്റ്.. എനിക്കു ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ളതായിരുന്നു..
എന്റെ ആദ്യത്തെ നീല പാന്റ്.
***********************************************

ഒരു കവിത..

മനസ്സിനു സന്തോഷം തോന്നുമ്പോ‍ഴാണോ ഇങ്ങനത്തെ കവിതകള്‍ വരുക?

ഒരു ഇടി.

ഒരു ഇടിവെട്ടി …. പെട്ടെന്നൊരു ഇടിവെട്ടി … .
മിന്നലോടെ വെട്ടി.. ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി….

ആരും ഇതു കേട്ടില്ലേ…..
ഇടി വെട്ടിയതാരും കേട്ടില്ലേ?

ഒരു ഇടിവെട്ടി …. പെട്ടെന്നൊരു ഇടിവെട്ടി … .
മിന്നലോടെ വെട്ടി.. ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി….

എന്റെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു….
ഞാനൊന്നു വിറച്ചു…

ഒരു ഇടിവെട്ടി …. പെട്ടെന്നൊരു ഇടിവെട്ടി … .
മിന്നലോടെ വെട്ടി.. ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി….

ഇന്നലെയോളം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു…
ഇടിയും വെട്ടിയില്ല…

ഇന്നെന്തു പറ്റി..
ഇടിയെന്തിനു വെട്ടി..

എനിക്കറിയില്ല.. എനിക്കൊന്നുമറിയില്ല..
നിങ്ങള്‍ക്കറിയുമോ, ഇടിവെട്ടിയതെന്തിനെന്ന്..

ഈ കഴിഞ്ഞ തിങ്കള്‍

ഈ കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച എന്‍റേതായിരുന്നു.

എല്ല്ലാവര്‍ക്കും സര്‍പ്രൈസ് നല്‍കി ഞാന്‍ എന്നും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന പരീക്ഷ പാസ്സായി. പ്രായം കൂടും തോറും പരീക്ഷകള്‍ പാസാവാന്‍ എന്തു ബുദ്ധിമുട്ടാണ്?

പിന്നെ ഇന്റ്ര് കോണ്ടിനെന്‍റലില്‍ ഒരു ട്റെയിനിങും… ദാ പിന്നാലെ തിരിച്ചെനിക്കൊരു സര്‍പ്രൈസ്..

നേരെ വിട്ടൊ ബാംഗ്ഗ്ലൂരിലേക്ക്… ദാ പിടി ഒരു ട്രെയിനിങ് കൂടി..

എനിക്കു തോന്നുന്നു..

അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് വിദ്യയും വിവരവും മറച്ചു വയ്ക്കുന്നവരെ ഞാന്‍ വെറുക്കുന്നു.
അവരില്‍ നിന്നും ദൂരെ മാറിപ്പോകാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

എല്ലാം അറിവുള്ളവനായി ആരും ജനിക്കുന്നില്ല.

RedTacton – മനുഷ്യശരീര നെറ്റ്വര്‍ക്കിങ്

നമ്മള്‍ നമ്മുടെ കാറില്‍ കയറിയിരിക്കുമ്പോള്‍ കാര്‍ നമ്മളെ മനസിലാക്കി നമുക്കിഷ്ടമുള്ള പാട്ട് പ്ലേ ചെയ്യുക എന്നുള്ളത് സിനിമകളില്‍ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു കാര്യമല്ലേ? പക്ഷേ അത് സമീപ ഭാവിയില്‍ സാധ്യമാക്കി തീരാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്.. ഹ്യൂമണ്‍ ഏരിയ നെറ്റ്വര്‍ക്കിങ് വഴി.

RedTacton എന്നു വിളിക്കുന്ന ഈ ടെക്നോളജി മനുഷ്യശരീരം കമ്മ്യൂണിക്കേഷന്‍ മാധ്യമമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഒരു മൊബൈല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിങ് ടെക്നോളജി!!

മനുഷ്യ ശരീരത്തില്‍ ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വളരെ നേരിയ തോതിലുള്ള കറണ്ടിനെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയാണ് ഇതു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്.

ഈ ചിത്രത്തില്‍ നിന്നും ഇതിന്റെ പ്രവര്‍ത്തന രീതി മനസ്സിലാക്കാം.

കടപ്പാട്: http://redtacton.com/
http://www.ntt.co.jp/index_e.html

സണ്‍ മൈക്രോസിസ്റ്റത്തിന്റെ ഒരു വിപ്ലവകരമായ നീക്കം

ഒരു പോര്‍ട്ടബിള്‍ ഡാറ്റാ സെന്റര്‍

സണ്‍ മൈക്രോസിസ്റ്റത്തിന്റെ ഒരു വിപ്ലവകരമായ നീക്കം.

നിലാവുദിക്കാത്ത കാലം

ഒരു ദിവസത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ ക്ഷീണവുമായി റൂമിലെത്തിയപ്പോള്‍ ആദ്യം അകത്ത് ആരും ഇല്ലെന്നാണ് കരുതിയത്..ആകെ ഇരുട്ട്,നേരം വെളുത്ത് വരുന്നതേയുള്ളൂ,ലൈറ്റ് ഇട്ട് നോക്കിയപ്പോള്‍ മേശപ്പുറത്ത് മുക്കാലും തീര്‍ന്ന കുപ്പിയും പാതി നിറഞ്ഞ ഗ്ലാസ്സുമായി ഞാന്‍ വന്നത് പോലും അറിയാതെ ഏതോ ലോകത്ത് സ്വയം നഷ്ടപെട്ടിരിക്കുന്ന ബദറുദ്ദീനെ കണ്ടു.

ഒരു പാട് റൂം മാറ്റങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് ഇങ്ങനെയൊരു റൂമിലെത്തുമ്പോഴെയ്ക്കും കൂടെ താമസിക്കുന്നത് ആരെന്ന ആശങ്കയൊക്കെ മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു,രാവും പകലും അറിയാതെയുള്ള ജോലിക്കിടയില്‍ അവര്‍ വരുന്നതും പോകുന്നതും അറിയില്ല.ഈ റൂമില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ പതിവില്‍ കൂടുതല്‍ സമാധാനം തോന്നി.ആരോടും അധികം മിണ്ടാത്ത ഒരു അന്തര്‍മുഖനാണ് ബദര്‍.ഒരു ഒറ്റയാനെ കാണുന്ന തോന്നല്‍ എന്ത് കൊണ്ടാണ് മനസ്സില്‍ വരുന്നതെന്ന് എപ്പോഴും ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്.ഒരിക്കലും ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല,സമയം കിട്ടിയിട്ടില്ല എന്നാതാവും ശരി.

ഇന്ന് പക്ഷേ ഒരു മരവിപ്പിക്കുന്ന മൂകത.രാത്രി മുഴുവന്‍ പണിചെയ്തതിന്റെ ക്ഷീണവുമായി ഉറങ്ങാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഉറക്കം വന്നില്ല,തലവേദന കൂടുന്നു..

“രണ്ട് പെഗ്ഗടിച്ചിട്ട് കിടന്നോ,ഉറക്കം വരും”ഒരു വല്ലാത്ത മുഴക്കത്തോടെ ബദറിന്റെ ശബ്ദം വന്നത് ഞെട്ടിച്ച് കളഞ്ഞു.ഇത്രയും കഴിച്ചതിന്റെ യാതൊരു ലാഞ്ചനയും ഇല്ലാത്ത തെളിഞ്ഞ ശബ്ദം.

എഴുന്നേറ്റ് മേശയുടെ മറുപുറം പോയിരുന്നു.ജനല്‍ വഴി ഇടുങ്ങിയ ഗലിയിലെ തിരക്ക് കാണാം.ബദറെഴുന്നേറ്റ് പോയി ഒരു ഗ്ലാസ്സെടുത്ത് വന്ന് അതില്‍ കുപ്പിയില്‍ നിന്നും പകര്‍ന്ന് ഐസുമിട്ട് എന്റെ മുന്നിലേയ്ക്ക് നീക്കി വച്ചു തന്നു.

ഒരു വക്ക് തകര്‍ന്ന ഇന്‍ലന്റ് ബദറിന്റെ മുന്‍പില്‍..ഈ ഒറ്റയാന് ഒരു പ്രണയമോ..ഒരു അത്ഭുതം.ഞാന്‍ അതിലേയ്ക്ക് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ട് ബദര്‍ അത് എന്റെ മുന്നിലേയ്ക്ക് നീക്കി വച്ചു.മറ്റൊരാളുടെ കത്ത് വായിക്കുക എന്നത് തെറ്റാണെന്ന തോന്നലില്‍ ഞാനതെതിര്‍ക്കാന്‍ നോക്കിയെങ്കിലും ഞാന്‍ അത് വായിക്കാന്‍ അയാള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.ഗ്ലാസില്‍ നിന്നൊരിറക്ക് കുടിച്ച് ഇന്‍ലന്റ് കൈയ്യിലെടുത്തു വായിച്ചു.

“പ്രിയപ്പെട്ട ബദറിക്കായ്ക്ക്,

എന്റെ എന്ത് ന്യായീകരണങ്ങള്‍ക്കും പൊറുക്കാനാവാത്ത ഒരു തെറ്റാണ് ഞാന്‍ ചെയ്തതെന്നും അതിന് അര്‍ഹിക്കുന്ന ശിക്ഷ മാത്രമാണ് ഇക്കാ തന്നതെന്നും എനിക്കറിയാം,ഇക്കയുടെ കണ്ണിലെ വെറൂപ്പിന്റെ നാളങ്ങള്‍ നേരില്‍ കാണാനാവുന്നില്ലെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സിലെ പാപക്കറ ഞാന്‍ എവിടെ കഴുകി കളയും.റസിയയ്ക്ക് വീണ്ടും ഒരു കുഞ്ഞ് പിറന്നിരിക്കുന്നു.അവള്‍ എന്നോട് മിണ്ടാറില്ല.സ്നേഹിച്ചവരെയെല്ലാം വെറുപ്പിച്ച് ഈ തുരുത്തില്‍ ഞാനൊറ്റയ്ക്ക്.അഷറഫിക്ക ഇതൊന്നും അറിയരുതെന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന മാത്രം,എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ല,പറക്കമുറ്റാത്ത ഈ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി.

വെറുക്കരുതെന്ന് പറയാനുള്ള അര്‍ഹതയില്ല,എന്നാലും ശപിക്കരുതേ.

അള്ളാഹു കനിയട്ടെ.

സ്നേഹത്തോടെ ഷാഹിന.“

ഒരു മായികദ്വീപിന്റെ താക്കോലാണ് എന്റെ കയ്യില്‍ ഇരിക്കുന്ന കത്ത് എന്നെനിക്ക് തോന്നി.തലയുയര്‍ത്തി നോക്കിയപ്പോള്‍ എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുന്ന ബദറിന്റെ കണ്ണുകളാണ് കണ്ടത്.

മുഖവുരകളില്ലാതെ അയാള്‍ തുടങ്ങി,ഏസിയുടെ നേര്‍ത്ത മുരള്‍ച്ചയ്ക്ക് മുകളില്‍ അയാളുടെ മുഴങ്ങുന്ന സ്വരം റൂമില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നു.

“ഒരു സാധാ‍രണ കൌമാരക്കരന്റെ എല്ലാ ജാഡകളൊടും കൂടിയാണ് ഞാനും ഡിഗ്രിക്ലാസ്സില്‍ ആദ്യമെത്തിയത്.സ്കൂളിന്റെ പട്ടാളചിട്ടയില്‍ നിന്നും രക്ഷപെട്ട സന്തോഷത്തില്‍ അടിച്ചു പൊളിച്ച പ്രീ ഡിഗ്രി ഒരു കടമ്പ കണക്കെ കാണിക്ക മാര്‍ക്കും വാങ്ങി പാസ്സായപ്പോള്‍ ഈ കോളെജില്‍ കിട്ടിയത് തന്നെ ഭാഗ്യമായി വേണം കരുതാന്‍.പഠനം ഒരിക്കലും നിഘണ്ടുവിലുണ്ടായിരുന്നില്ല,അല്പം രാഷ്ട്രീയം,ചിത്രമെഴുത്ത്,ഇതൊക്കെയായി കോളേജ് ജീവിതം ആരംഭിച്ചു.
രണ്ടാം വര്‍ഷ കോളേജ് ഡേ കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് അവള്‍ മടിച്ച് മടിച്ച് എന്നോട് മിണ്ടിയത്.ശ്വാസത്തില്‍ അത്തറിന്റെ മണവും പതിനാലാം രാവിന്റെ അഴകും ഉള്ള ഒരു പെണ്ണ്.റസിയ.അവളുടെ കണ്ണില്‍ എന്നോടുള്ള പ്രണയം കനലായി എരിയുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു,ഒരു പുതിയ ലോകം കാണുകയായിരുന്നു ഞാന്‍.
പിന്നിടുള്ള നാളുകള്‍ പ്രണയത്തിനായി ഉഴിഞ്ഞ് വച്ചവയായി.അവളും കൂട്ടുകാരി ഷാഹിനയും എന്നും ഒരുമിച്ചാണ് വരുക.അവളുടെ ഇക്കാക്കമാരില്‍ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് സംസാരിക്കാ‍ന്‍ അവസരമൊരുക്കുന്നതും ഷാഹിനയാണ്.
എന്റെ പഠനം കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് കണ്ട്മുട്ടുന്നതിന് പലവഴികള്‍ ആര്‍ക്കും സംശയം തോന്നാത്ത വിധം കണ്ട്പിടിക്കേണ്ടി വന്നത്.എന്റെ പണം മുഴുവന്‍ അവളെ കാണാനുള്ള യാത്രകളില്‍ തീര്‍ന്നു,
എന്നിട്ടും ഈ കഥ അവളുടെ ഇക്കാക്കമാര്‍ അറിഞ്ഞു.കുറെ നാളുകളുടെ കൂരിരുട്ടിന് ശേഷം അറിഞ്ഞത് അവളെ അവളുടെ ആങ്ങളമാര്‍ വേറെ ബന്ധുവീട്ടിലാക്കി എന്നായിരുന്നു.സന്ദേശങ്ങള്‍ കൈമാറാനുള്ള ആകെ വഴി ഷാഹിന ആയിരുന്നു.അവളെ സംശയമില്ലാത്തതിനാല്‍ അവളുടെ കൂടെ പുറത്തും അവളുടെ വീട്ടിലേയ്ക്കും ഒക്കെ പോകാനുള്ള അനുവാദം ഉണ്ടായിരുന്നു റസിയയ്ക്ക്.ആ സമയങ്ങളായിരുന്നു ഞാന്‍ എന്റെ റസിയയെ കാണ്ടിരുന്നത്.
പക്ഷേ ഒരു രാത്രി ഇരുണ്ട് വെളുത്തപ്പോള്‍ എന്റെ ജീവനിലെ നിലാവ് മറഞ്ഞു,കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ മാനം മാത്രം.ഞാനയക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങള്‍ക്കൊന്നും ഒരു മറുപടിയും ഇല്ല,അവളെ കാണണമെന്ന് ഷാഹിനയോട് പറഞ്ഞാലും അവള്‍ക്ക് കാണേണ്ടന്ന് മറുപടി..ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച രാപകലുകള്‍.പിന്നെ ഒരു അശനിപാതം പോലെ അവളുടെ വിവാഹവാര്‍ത്തയും.
റസിയയുടെ വിവാഹത്തിന്റെ പിറ്റേ ആഴ്ച ഷാഹിന ഫോണ്‍ വിളിച്ചു,ഒന്ന് കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു,ഉത്തരമറിയാത്ത ഒരു പാട് കടംകഥകളുമായാണ് ഞാനവളെ കാണാന്‍ പോയത്.റസിയയെ എന്നും കാണാന്‍ കാത്തിരിക്കാറുള്ള റസ്റ്റോറന്റില്‍ ഷാഹിനയുമൊന്നിച്ച് ഇരുന്നപ്പോള്‍ ആകാശം ഒരു മഴക്കോള് കൊണ്ട് നിന്നു..അവളുടെ വായില്‍ നിന്നുതിര്‍ന്ന വാക്കുകളില്‍ വിരിഞ്ഞ കഥ പുറത്തെ ഇടിമുഴക്കത്തേക്കളും എന്നേ ഞെട്ടിച്ചു,
റസിയയുടെ ഇണപിരിയാത്ത കൂട്ടുകാരിയായി,നിഴലായി നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരിക്കലും അവള്‍ അവളെപറ്റി ഓര്‍ത്തിരുന്നില്ല പോലും,പിന്നെയെന്നോ ക്ഷണിക്കപെട്ടാത്ത അതിഥിയായി ഞാന്‍ അവളുടെ ഉറക്കത്തെ ശല്യപെടുത്താന്‍ തുടങ്ങി.ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം അഭിമാനക്ഷതം ആണെന്ന കാരണം കൊണ്ട് ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കാത്ത അവളുടെ ഇക്കാക്കമാരെ റസിയയും ഭയപെട്ടിരുന്നു.
ഒരു കടംകഥയുടെ ചുരുളഴിക്കുന്നത് പോലെ അവള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.റസിയയോട് എന്റെ സന്ദേശങ്ങളറിയിക്കാതിരിക്കുകയും,അവളുടെ സന്ദേശങ്ങള്‍ എന്നില്‍ നിന്ന് മറച്ച് വയ്ക്കുകയും ചെയ്ത് അവള്‍ റസിയയുടെ മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ ഇല്ലാതായി എന്ന തോന്നല്‍ ഉണ്ടാക്കിയാണ് അവള്‍ മറ്റൊരു കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.എന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് പടര്‍ന്ന വൈരാഗ്യത്തിന്റെ കനല്‍ അവളെ ചുട്ടിട്ടുണ്ടാവണം.അവള്‍ യാത്ര പറയാതെ തന്നെ പോയിരുന്നു.
വിരുന്ന് കൂടാന്‍ സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തിയ റസിയ ഒരിക്കല്‍ വെറുപ്പ് തിങ്ങിയ മുഖവുമായി മുന്നിലെത്തി.നിങ്ങള്‍ക്ക് ഷാഹിനയെ ഇഷ്ടമായിരുന്നെങ്കില്‍ അത് മുന്‍പ് തന്നെ പറഞ്ഞു കൂടായിരുന്നോ,എന്തിന് എന്റെ കുടുംബത്തില്‍ നിന്ന് എന്നെ അകറ്റി,നിങ്ങളെ പോലൊരു നികൃഷ്ടനില്‍ നിന്ന് രക്ഷപെടാനായത് അള്ളാ കനിഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം.അപ്പൊഴാണ് തന്റെ ശവപെട്ടിയുടെ അവസാ‍ന ആണിയായി,റസിയയുടെ വിശ്വാസം ഉറപ്പിക്കാന്‍ ഷാഹിന ഈ കള്ളവും പറഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് ഞാനറിഞ്ഞത്.
അയാള്‍ സംസാരം നിര്‍ത്തി കുപ്പി നേരെ വായിലേയ്ക്ക് കമിഴ്ത്തി.മറ്റേതോ ലോകത്ത് നിന്നിറങ്ങി വന്നവന്റെ മുഖത്തൊടെ ഞാന്‍ മിഴിച്ചിരുന്നു.

ബദര്‍ തുടര്‍ന്നു “ഇത് ഷാഹിനയുടെ കത്ത്.അതിന് ശേഷം എന്റെ ജീവിതം ഒരൊളിച്ചോട്ടമായിരുന്നു.എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ..എന്തില്‍നിന്നെന്നറിയാതെ..എങ്കിലും എങ്ങും എത്തിയില്ലെന്നൊരു തോന്നല്‍,ഇന്ന് ഇവളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു കുട്ടിയുണ്ട്.റസിയയ്ക്ക് രണ്ട് കുട്ടികളും,അവളെ കല്യാണം കഴിച്ചിരിക്കുന്ന അഷറഫ് എന്റെ കോളേജ് സഹപാഠിയും..ഇന്ന് അവളോട് വെറുപ്പ് തോന്നുന്നില്ല..
വെറുപ്പ് എന്നോട് മാത്രം..എന്നോട് മാത്രം.

അയാള്‍ കഥ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി..എന്റെ ഗ്ലാസ്സൊഴിഞ്ഞ് പിന്നെയും ഒഴിച്ചെങ്കിലും ഉറക്കം എപ്പോഴോ വിട പറഞ്ഞിരുന്നു..മനസ്സിന്റെ അടുക്കുകള്‍ക്ക് ഓര്‍ത്ത് വേദനിക്കാന്‍ ഒരു കഥ കൂടി.

ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഒരു വസന്തം

അന്ന് എക്സാം ഹാളില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ഒരു അനുഭൂതിയായിരുന്നു മനസില്‍. കാരണം അന്ന് അവസാനത്തെ പരീക്ഷ കൂടി തീരുകയാണ്. ആ ഒരു വികാരത്തിനെ സന്തോഷം അല്ലെങ്കില്‍ ആഹ്ലാദം എന്നൊന്നും അല്ല പറയേണ്ടത്. ഒരു പക്ഷേ കൂട് തുറന്ന് വിട്ട പക്ഷിക്ക് തൊട്ട് മുമ്പില്‍, ചിറക് വിടര്‍ത്തി പറക്കാനായി ആകാശം ഇങ്ങനെ പരന്നു കിടക്കുന്നത് കാണുമ്പോഴുള്ള ഒരു അനിര്‍വചനീയമായ ഒരു വികാരം.

അപ്പോള്‍ ഭാവിയെ കുറിച്ചൊ .. ഇനി എന്ത് എന്ന ചിന്തയോ ഒന്നും അലട്ടുന്നേയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആര്‍ക്ക് വേണം…

പിന്നീട് എല്ലാ അവധി കാലവും ചെയ്യുന്ന പോലേ ഇത്തവണ എന്തൊക്കെ ചെയ്യണം,എവിടെ ഒക്കെ പോകണം എന്ന പ്ലാനിങ് ആണ്. എന്തായാലും ‍ ബന്ധുവീടുകളില്‍ നടത്തണ്ട സന്ദര്‍ശനമൊക്കെ സ്ഥിരം പരിപാടിയാണ്. പിന്നെ വിഷു.. അങ്ങനെ അടിച്ചു പൊളിക്കാനായി ഒട്ടനവധി പരിപാടികള്‍…

അങ്ങനെ പതുക്കെ അവധി കാലം അടിച്ചു പൊളിച്ച് ആഘോഷം തുടങ്ങി.
ക്രിക്കറ്റ് കളി, ഷട്ടില്‍ ബാറ്റ് അങ്ങനെ പോകുന്നു പരിപാടികള്‍. അമ്മ വീട്ടില്‍ അങ്ങനെ നിലം തൊടാതെ കറങ്ങി നിലുക്കുമ്പോള്‍ അറീയുന്നു.. അമ്മ താവഴിയില്‍ ഒരകന്ന അമ്മാവന്‍, പണ്ട് മുതല്‍ ബോംബേയില്‍ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയ ആള്‍, തറവാട്ടില്‍ വിഷു ആഘോഷിക്കാനായി വരുന്നുണ്ടത്രെ..

ഓ.. നമുക്കിതിലെന്ത് കാര്യം..? അവര് ബോംബേകാര് നമ്മള്‍ എന്തിനാ ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളില്‍ പോയി തല ഇടുന്നെ!! നമുക്ക് നമ്മുടെ ക്രിക്കറ്റ് കളിയും.. വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കളിച്ചു ക്ഷീണിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ശങ്കരന്‍ നായരുടെ ചായകടയില്‍ കയറി ഉള്ള ചപ്പാത്തിയും മുട്ടക്കറിയും എല്ലാം ആണ് വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍. ഒരു ദിവസത്തെ ചപ്പാത്തിയും മുട്ടകറിയും കഴിക്കാനുള്ള പൈസ ഇല്ലെങ്കില്‍ അതൊരു ഭൂലോക പ്രശ്നം തന്നെ.

അങ്ങനെ ബോംബേക്കാര് ലാന്‍ഡ് ചെയ്തു. അവര് ലാന്‍ഡ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തറവാട്ടിലെ അമ്മാവന്റെ മകന്‍, എന്റെ ഏറ്റവും നല്ല കളിക്കൂട്ടുകാരന്‍ അവിടെ ബിസി ആവാന്‍ തുടങ്ങി. കടയില്‍ പോകുക, അവരെ സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണിക്കാ‍ന്‍ കൊണ്ടുപോ‍കുക..അങ്ങനെ പല പല പരിപാടികള്‍… അപ്പൊ പിന്നെ എനിക്കും ബോറാവാന്‍ തുടങ്ങി..തിരിച്ചു പോയാലോ?

പിന്നെ ഞാനും എന്തേലും ആവട്ടെ എന്ന് കരുതി അവന്റെ കൂടെ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ബോംബേകാരെ പരിചയപ്പെട്ടു. പരിചയപ്പെട്ടതിന്റെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു പത്താം ക്ലാസ്സുകാരിയും ഉണ്ട്..

“കുട്ടിയും പത്തിലാണോ? പരീക്ഷ ഒക്കെ എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു.?”
“ഇറ്റ്സ് ഫൈന്‍… വാസ് ഓ.കെ.”

“ടാ… കുട്ടാ.. ഈ കൊച്ചിന് മലയാളം അറിയില്ലെ” പതുക്കെ കുട്ടനോട്..

നമ്മള്‍ സാധാ.. സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂള്‍.. ശ്രീ കൃഷ്ണ വിലാസം ലോവര്‍ പ്രൈമറി സ്കൂളില്‍ പ്രാഥമിക വിദ്യഭ്യാസവും പിന്നെ കുഴൂര്‍ സര്‍ക്കാരു സ്കൂളില്‍ ഉന്നത വിദ്യഭ്യാസവും പൂര്‍ത്തീകരിച്ച എനിക്ക് അപ്പൊ ഇംഗ്ലീഷ് എവിടുന്ന് വരാന്‍.

ഇംഗ്ലീഷ് വിഷയം അരപരീക്ഷക്ക് എങ്ങനെ പാസ്സായതെന്ന് എനിക്കും പുറപ്പിള്ളിക്കാവിലമ്മക്കും പിന്നെ പേപ്പര്‍ നോക്കിയ മാഷിനും അറിയാം.പിന്നെ മുട്ടി,മുട്ടി എന്തെങ്കിലും ഇംഗ്ലീഷ് പറയാന്‍ എങ്ങാനും‍ ചിന്തിച്ചാല്‍ അത് പ്രെസന്റ് ടെന്‍സില്‍ പറയണോ.. അതോ പാസ്റ്റ് ടെന്‍സില്‍ പറയണോ എന്നുള്ള കണ്‍ഫ്യുഷനില്‍ അത് പൊളിഞ്ഞു പാളീസാകും.

“കുരച്ചു കുരച്ചു അരിയുമായിരിക്കും”… കുട്ടന്‍.
“വാട്ട് ഈസ് യുവര്‍ നെയിം?”… അതു ചോദിക്കാന്‍ എനിക്കെന്തായാലും അറിയാം.

പക്ഷെ ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും സത്യത്തില്‍ അവിടെ സംഭവിച്ചതെന്തെന്നാല്‍, ഈ സാഹിത്യകാരന്മാരൊക്കെ പറയുന്ന പോലെയുള്ള ഒരു ആദ്യാനുരാഗമായിരുന്നു. ഈ ‘love at first sight’ എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ഇതാണെന്ന് എനിക്ക് പിന്നീട് ആലോചിച്ചപ്പോഴാണ് പിടികിട്ടിയത്.പക്ഷെ ആ അവസ്ഥയില്‍ അതൊരു അനുരാഗമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റിയിരുന്നില്ല എനിക്ക്.

പിന്നെ സാധാരണ പോലെ കളിച്ചും ചിരിച്ചും അങ്ങനെ ദിവസങ്ങള്‍ നീങ്ങി. പക്ഷെ അവധി കാലം കഴിഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു പോകാറാകുമ്പോഴാണ് സത്യത്തില്‍ അത്രയും ദിവസം ഒരുമിച്ചു കളിച്ചു ചിരിച്ചു നടന്ന ആ എല്ലാ സന്തോഷവും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മറന്ന് മനസ്സ് വിതുമ്പുന്നത്. എല്ലാ അവധി കാലത്തിന്റെ ഒടുവിലും അമ്മ വീട്ടില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ മനസിനുണ്ടാകാറുള്ള ഒരു വിതുമ്പലും നഷ്ടബോധവും ഇത്തവണ കൂടുതലായിരുന്നു. അതിനുള്ള കാരണം ബോംബേകാരിയായിരുന്നു എന്നു പ്രത്യേകിച്ച് പറയണ്ടല്ലോ…

പിന്നീട് എഴുത്തുകളിലൂടെയായി സംസാരം. (വീട്ടില്‍ ഫോണില്ല. തറവാട്ടിലും). അന്നത്തെ ആ ഒരു ബന്ധം സത്യസന്ധവും നിഷ്കളങ്കവുമായ ഒരു നല്ല സുഹൃത്ബന്ധമായിരുന്നു (???). പക്ഷെ പത്തില്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ തമ്മില്‍ എന്താ ഇത്ര എഴുത്തുകുത്തുകള്‍. വീട്ടുകാര്‍ക്ക് യാഥാസ്ഥിതികമായി സംശയം തോന്നാം. അങ്ങനെ സംശയം തോന്നാതിരിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരു രഹസ്യ കോഡിംഗ് കണ്ടു പിടിച്ചു എഴുത്ത് എഴുതാന്‍.(ഇംഗ്ലീഷിലാണ് എഴുത്ത് എഴുതുന്നത് കേട്ടൊ.) ഒന്നാമത്തെ കോഡിങ് എങ്ങനെയെന്ന് വച്ചാല്‍ ഇംഗ്ലിഷ് വാക്കുകളുടെ ലെറ്റേര്‍സ് തിരിച്ചു എഴുതുക എന്നുള്ളതാണ്. പക്ഷെ അത് കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ എളുപ്പമുള്ളതു കൊണ്ട് പിന്നെ അല്‍പ്പം കൂടി കോം‌പ്ലികേറ്റഡ് ആയ ഒരു കോഡിംഗ് വഴിയായി എഴുത്ത്. അതു എങ്ങനെയെന്ന് വച്ചാല്‍ abcd എന്നണ് വാക്കെങ്കില്‍ അതിനെ bcde എന്ന് എഴുതും. ഓരൊ അക്ഷരം കടത്തി. അതിച്ചിരി ബുദ്‌ധിമുട്ടായിരുന്നു, ഡീ-കോഡിംഗ് ചെയ്യുവാന്‍.

പിന്നീട് ബോംബേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്നതിന് മുമ്പായി അവള്‍ എന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നു .അന്ന് ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് അടുത്തുള്ള വയലേലകളും പുഴയരികും എല്ലാം സൈക്കിളില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ച് കറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അങ്കം ജയിച്ച വീരനെക്കാള്‍ നെഞ്ച് വിരിച്ചാവണം കറങ്ങിയത്,

പക്ഷെ ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും വീട്ടുകാര്‍ക്ക് സംഗതി പിടികിട്ടി. നമ്മള്‍‍ക്കൊരു വാര്‍ണിംഗും കിട്ടി. അതോടെ നിന്നു. കത്തെഴുതലും, കോഡിംഗും ഡീ-കോഡിംഗും. പിന്നീട് ഇത് നല്ലൊരു ഓര്‍മ്മയായി..

എന്നും……………………………………… മഞ്ഞുതുള്ളി.